یکی از خورد کننده ترین حس ها, حس باخت دادن همه چیزت

نابود میشی... له میشی....

و من میدونم الان فراتر از اینها هستم حتی!!

اما میدانم ک بلند میشوم فقط کافیست بدانم دستانت با زانوهایم بلند میشود....

حال هیروشیامی رو دارم ک از دور اسکلت سالم شهر نمایان است و از داخل, لاشه ی ریش ریش شده اش توی ذوق میزند....

شهری ک مدتها باید نگاهش ب ریشه های سالم مانده تک درخت وسط شهر باشد و هی نگاه کند و نگاه کند و سالیان دراز بگذرد.....

و داد میکشم.... دادا میکشم ...... داد میکشممم....

داد میکشم....

من روزها، روزه ی سکوت به خودم بدهکارم...

و شاید سالها...

مقروض به ثانیه های هیاهو... به پاهایی پینه به نکرار بسته...

به تمام سجود و رکوع های بی تکرار...

به مشت های گره کرده، بی قرار....

و...

به هزاره های بی تو...

من، روزها...، و شاید سالها...

تو همان تابش بهاری هستی..

که هر لحظه تابیدنش اش را غنیمت باید شمرد...

که خود را به گرمایش سپرد... چشمها را بست و..... .

دیگر

هیچ

آرزویی

باقی نمی ماند...

تو همان تابش همیشه بهاری هستی.... عزیز دل....

ایستاده در حاشیه ی شهر خدا....

بر لبه ی پرتگاه....

جیغ می کشد.... جیغ می کشد.... جیغ میکشد.... دهان باز، بی صداا...

فریادهای پس زده.... چشمانی پر صدا.....

او هم می داند لحظه, لحظه ی عطر خمار چشمانت را محتاج است, شبانه های من...

فرشته ی فصلی که یلدا را ثانیه به ثانیه دنباله دار تر میکند...

در همین لحظه...

در نقطه ی صفر شب و صبح...

من بینهایت دلتنگ چشمانت شده ام...

.

.

و چشمانت هم بهانه ای است.... که سرپوشی بگذارم بر گرگ و میش دلتنگی ام برای هر ذره ی دوست داشتنی ات ..

این جنگ تن ب تن بارها نتیجه اش تست شده:

حتی تصور یک مینیمم ثانیه نبودنت, ماکسیمم تمام عمرم را حریف است...